Περισσότερο από παράξενος άνθρωπος.Μυστήριος μάλλον. Μπορεί ένας τρελός!
Δείχνει ένας Τούρκος δερβίσης πού, σάν όλους τούς ομοίους του, πεζοπορεί από τόπο σε τόπο, μα δε ζητιανεύει, εργάζεται από λίγο και βγάζει τα προς το ζην.
Ελέγχει αδίσταχτα τούς δυνάστες Αγαρηνούς για τη ζωή και τα έργα τους, και σαν συναντιέται με γκιαούρηδες και μάλιστα με μοναχούς χριστιανούς, σα να ξεχνάει τα πιστεύματά του και λέει κάτι σαν αίνιγμα. “Ότι το ένα είναι τρία και τα τρία ένα, και όποιος δεν έχει τα τρία, δεν έχει ούτε το ένα.
Μυστήριος; Τρελός;
'Ηταν όμορφο παλληκάρι. Στην πόλη που γεννήθηκε, στή Θεσσαλονίκη, κινδύνευε, γι' αυτό με πόνο πολύ οι στοργικοί γονείς του τον έστειλαν στη Σμύρνη γιά νά τόν άσφαλίσουν.
Μά εκεί, άβγαλτο νέο, μόνο ο Θεός ξέρει πώς, τόν στροβίλισε ένα ρέμα και τούρκεψε και πήρε και το σχήμα του δερβίση.
Τι έγινε μετά, σάν γνώρισε τη θρησκεία των απίστων και τη ζωή τους, μόνο ο Θεός ξέρει. Πάλη; Μπορεί.
Συνέχισε γιά χρόνια την περιπλάνησή του. Η συνείδησή του είχε μείνει σιωπηλή, σάν σε λήθαργο. Ξαφνικά άρχισε να τον βασανίζει. Τότε ήταν που μίλησε μέσα του η χάρη του Θεού. Oπλίστηκε με τη χάρη αυτή και με τη δύναμη του Τιμίου Σταυρού και ξαναγύρισε στό Φώς!
Τόν στήριξε κάποιος πνευματικός πατέρας; Μόνο ο Θεός ξέρει. Μά τώρα δε φοβάται ούτε μαρτύρια ούτε θάνατο,
Ακόμα περισσότερο, αψηφά τήν ψεύτικη ζωή.
«Χριστιανός γεννήθηκα ! Χριστιανός θέλω να πεθάνω!» όμολογεί μπροστά στόν μουλά. Πετάει με δύναμη τά σημεία της πλάνης του.
Φυλακίζεται, απειλείται, κολακεύεται.
Τώρα τον έχει κυριεύσει η αγία τρέλα, να ενωθεί με τον Χριστό του, τον Σωτήρα του, που τόσα χρόνια τον περίμενε καί τον αναζητούσε σάν ο τσοπάνης το χαμένο πρόβατό του.
Χωρίς αναβολή αποφασίζεται ο διά ξίφους θάνατος.
Δύο ακόμα πειρασμοί τόν περιμένουν.
Ιμάμηδες, χοτζάδες βαδίζουν κοντά του, καθώς πορεύεται πρός τόν τόπο του μαρτυρίου, καί τόν συμβουλεύουν να αρνηθεί. «Χριστιανός είμαι και Χριστιανός θα πεθάνω», απαντάει ο μακάριος.
Γονατιστός, προσευχόμενος προσμένει την τελική κίνηση.
Mά αυτή αργεί! Περισσότερο από ώρα μένει έτσι, ώσπου να 'ρθει να δει το τέλος του και ο γιός του μουλά.
“Ώρα της γης; "Ώρα της αιωνιότητας μάλλον.
Το τέλος έρχεται! Ήρθε!
Ο ουρανός ανοίγει την αγκαλιά του να δεχτεί τόν «δερβίση»,
το ζητιάνο του Θεού, τον άγιο Αλέξανδρο «τόν εκ Θεσσαλονίκης
και εν Σμύρνη αθλήσαντα» το έτος 1794, στις 26 του Μάη!
