Τό Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων
Κυριακή 26 Απριλίου 2026
Απόστολος Κυριακής των Μυροφόρων, Πραξ. στ’ 1– 7.
Αγαπητοί μου Χριστιανοί,
Η περικοπή από τις Πράξεις των Αποστόλων, την οποία η αγία μας Εκκλησία προβάλλει κατά την σημερινή Κυριακή, δεν είναι απλώς μία οργανωτική ρύθμιση της πρώτης κοινότητας. Είναι θεολογική αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο το αναστάσιμο σώμα του Χριστού συγκροτείται και αυξάνει μέσα στην ιστορία.
«Πληθυνόντων τῶν μαθητῶν» λέει το ιερό κείμενο. Η αύξηση είναι σημείο ζωής. Όμως εκεί όπου υπάρχει ζωή, εμφανίζεται και η δοκιμασία. Ο γογγυσμός των Ελληνιστών φανερώνει ότι η Εκκλησία δεν είναι ιδεατή κοινωνία αγγέλων, αλλά πραγματική σύναξη ανθρώπων με πολιτισμικές διαφορές, γλώσσες και ευαισθησίες. Το πρόβλημα αφορά την «καθημερινή διακονία» των χηρών· δηλαδή την κοινωνική προέκταση της αγάπης. Διότι η μέριμνα για τις χήρες δεν είναι κοινωνική υπηρεσία με κοσμικά κριτήρια, αλλά έκφραση της νέας ζωής που ανέτειλε από τον κενό τάφο.
Οι Απόστολοι δεν αρνούνται την ανάγκη. Ούτε όμως συγχέουν τα χαρίσματα. Διακηρύσσουν: «οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις». Η φράση αυτή δεν υποτιμά τη διακονία των τραπεζών· αντιθέτως, τη θεμελιώνει θεολογικά. Η Εκκλησία είναι σώμα Χριστού· και το σώμα έχει πολλά μέλη. Η διάκριση των διακονιών είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος, όχι διοικητικός συμβιβασμός. Έτσι αναδεικνύονται οι επτά Διάκονοι, «πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καὶ σοφίας». Η διακονία δεν είναι απλή πρακτική ικανότητα, αλλά πνευματικό χάρισμα.
Εδώ αναδεικνύεται η βαθιά εκκλησιολογική αρχή: ο λόγος και η διακονία δεν αντιτίθενται, αλλά αλληλοπεριχωρούνται. Ο λόγος γίνεται σάρκα στη διακονία, και η διακονία μαρτυρεί την αλήθεια του λόγου. Όπως οι Μυροφόρες δεν περιορίστηκαν σε θεωρητική πίστη αλλά προσήλθαν «λίαν πρωΐ» για να υπηρετήσουν το σώμα του Κυρίου, έτσι και η Εκκλησία ζει την Ανάσταση μέσα από συγκεκριμένη προσφορά.
Ο Μέγας Βασίλειος, ερμηνεύοντας την κοινωνική διάσταση της πίστεως, τονίζει ότι ο άνθρωπος είναι «ζῷον κοινωνικόν» κατ’ οικονομίαν Θεού. Η κοινωνικότητα δεν είναι αποτέλεσμα συμβάσεως, αλλά αντανάκλαση της Τριαδικής ζωής. Στις ομιλίες του περί ελεημοσύνης υπογραμμίζει ότι όποιος κρατά για τον εαυτό του τα περισσεύματα «αποστερεί τον πτωχόν». Δεν πρόκειται για ηθικισμό· πρόκειται για θεολογία της κτίσεως. Τα αγαθά ανήκουν στον Θεό και δίδονται «εις κοινήν χρήσιν». Η άρνηση της διακονίας είναι ρήγμα στην εκκλησιαστική κοινωνία.
Αλλά και βαθύτερα: η διακονία έχει χριστολογικό θεμέλιο. Ο Χριστός «ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών». Η κένωση δεν είναι απλώς πράξη ταπεινώσεως αλλά δοξασμού, είναι τρόπος υπάρξεως του Θεού ως αγάπης. Όταν, λοιπόν, η Εκκλησία οργανώνει τη φροντίδα των χηρών, δεν επιλύει μόνο ένα πρακτικό ζήτημα· φανερώνει την κενωτική ταυτότητά της.
Ο Μέγας Βασίλειος με τη Βασιλειάδα ενσάρκωσε αυτήν ακριβώς τη θεολογία. Η φιλανθρωπία του δεν ήταν εξωτερικό έργο, αλλά λειτουργική προέκταση της Θείας Ευχαριστίας. Εκεί όπου τελείται το Μυστήριο της κοινωνίας του Σώματος και Αίματος Χριστού, εκεί γεννάται και η υποχρέωση της κοινωνίας των υλικών αγαθών. Η Ευχαριστία χωρίς διακονία γίνεται αντίφαση.
Η περικοπή καταλήγει με μία θαυμαστή φράση: «Καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὔξανε». Η αύξηση του λόγου συνδέεται άρρηκτα με την ορθή διάκριση και άσκηση της διακονίας. Όταν κάθε χάρισμα βρίσκει τη θέση του μέσα στο σώμα, τότε η Εκκλησία γίνεται σημείο Βασιλείας. Η ενότητα δεν επιβάλλεται· καρποφορεί.
Αδελφοί, η Κυριακή των Μυροφόρων μάς υπενθυμίζει ότι η αγάπη δεν είναι συναίσθημα αλλά σταυροαναστάσιμη πράξη. Η διακονία απαιτεί ταπείνωση, υπακοή και διάκριση. Δεν είναι έργο προβολής, αλλά αφανής προσφορά. Και όμως, μέσα σε αυτήν την αφάνεια κρύβεται η δόξα της Αναστάσεως.
Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας χαρίσει πνεύμα διακονίας — ώστε, είτε υπηρετούμε «τον λόγον» είτε «τας τραπέζας»-, να εργαζόμαστε «εις οικοδομήν του σώματος του Χριστού», και να αυξάνει και στις ημέρες μας ο λόγος του Θεού.
Μετά πατρικών ευχών
Ο Μητροπολίτης
† Ο Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος Κύριλλος
Πασχάλιος Ἐγκύκλιος 2026
τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου
Κηφισίας, Ἀμαρουσίου, Ὠρωποῦ
καί Μαραθῶνος κ. Κυρίλλου.
Πάσχα 2026
Πρός
Tούς Εὐλαβεστάτους Ἱερεῖς, Μοναχούς καί Μοναχές
καί τούς εὐσεβεῖς χριστιανούς
τῆς Μητροπολιτικῆς μας Περιφερείας.
Ἀγαπητοί πατέρες καί ἀδελφοί,
Εἶναι συγκλονιστική ἡ περιγραφή ἀπό τόν εὐαγγελιστή Ἰωάννη τῆς συνάντησης τοῦ ἀναστημένου Ἰησοῦ μέ τούς μαθητές Του τό ἀπόβραδο «τῆς μιᾶς τῶν Σαββάτων». Οἱ μαθητές συγκεντρωμένοι στό ὑπερῷο τῶν Ἱεροσολύμων. Οἱ πόρτες κλειστές «διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων». Καί τότε ἦρθε ὁ Κύριος, στάθηκε στή μέση καί τούς λέει: «Εἰρήνη ὑμῖν»! Ἀνάλογη εἶναι ἡ σκηνή καί κατά τή δεύτερη συνάντησή Του μαζί τους «μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ». Ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων», στάθηκε στή μέση καί εἶπε: «Εἰρήνη σέ σᾶς»(Ἰω. 20, 19,26).
«Εἰρήνη ὑμῖν»! Ὁ ἀναστάσιμος χαιρετισμός καί ἡ ἀτίμητη εὐλογία τοῦ ἀναστημένου Κυρίου μας. Τόν ἴδιο χαιρετισμό ὁ Χριστός μας ἀπευθύνει σήμερα κατά τήν πανευφρόσυνη ἡμέρα τοῦ Πάσχα καί σέ μᾶς. «Εἰρήνη ὑμῖν»! Τόν ἴδιο χαιρετισμό ἀπευθύνει σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. «Εἰρήνη πᾶσι»!
Ἡ εἰρήνη, «τό γλυκύ καί πρᾶγμα καί ὄνομα» κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, ἀποτελεῖ τόν εὔχυμο καρπό τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ Ἀναστάς Κύριος εἶναι ὁ μεγάλος εἰρηνοδότης. Ἐκεῖνος μέ τό αἷμα Του πού ἔχυσε πάνω στόν σταυρό «εἰρηνοποίησε», δηλαδή συμφιλίωσε τά πάντα, τά ἐπίγεια καί τά οὐράνια (Κολ. 1,20). Ἐκεῖνος ἀφάνισε τήν ἔχθρα – τραγική συνέπεια τῆς πτώσεως – καί μᾶς συμφιλίωσε μέ τόν Θεό καί Πατέρα μας.
«Ἐχθροί ὄντες» μέ τόν Θεό, γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἡ σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἔνδοξη Ἀνάστασή Του μᾶς συμφιλίωσε μαζί Του καί ἄνοιξε τόν δρόμο τῆς σωτηρίας γιά τόν καθένα μας (Ρωμ. 5,10). Γι’ αὐτό καί ὁ Ἀπόστολος διακηρύσσει μέ ἔμφαση: «Αὐτός», ὁ Κύριός μας δηλαδή, «εἶναι γιά μᾶς ἡ εἰρήνη» ( Ἐφ. 2,14).
Μόνον ὁ Χριστός εἰρηνεύει πραγματικά τόν ἄνθρωπο. Τήν καρδιά, τούς λογισμούς, τά συναισθήματά του. Ὅσο περισσότερο ὁ χριστιανός πλησιάζει τόν ἀναστάντα Κύριο, ὅσο περισσότερο ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ γίνεται καί δική του ζωή, τόσο περισσότερο ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ πλημμυρίζει τήν ὕπαρξή του.
Αὐτή ἡ κοινωνία μας μέ τόν Χριστό δέν εἶναι μιά γλυκερή συναισθηματική κατάσταση. Εἶναι στάση ζωῆς. Εἶναι πράξη ἐμπιστοσύνης στήν πρόνοιά Του. Εἶναι ὁλόθυμη ὑπακοή στίς ζωηφόρες ἐντολές τοῦ Εὐαγγελίου Του.
Ὁ Χριστός λίγο προτοῦ νά πάρει τόν δρόμο τοῦ μαρτυρίου βεβαίωνε τούς μαθητές Του: «Φεύγω καί σᾶς ἀφήνω τήν εἰρήνη. Τή δική μου εἰρήνη σᾶς δίνω» (Ἰω. 14,27). Προφανῶς ὄχι μόνο στούς δώδεκα, ἀλλά καί σέ κάθε πιστό· σέ ὅλους μας. Καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος διδάσκει πώς ἡ εἰρήνη εἶναι ἕνας ἀπό τούς καρπούς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Γαλ. 5,22). Ἑπομένως εἰρηνεύουμε ὡς πρόσωπα, ὅταν ὁ ἀναστάς Κύριος κυβερνᾷ τή ζωή μας καί ὅταν παρακαλοῦμε τό Πνεῦμα τό Ἅγιο νά ἐνοικεῖ μέσα μας καί νά φωτίζει τήν ἐγκόσμια πορεία μας.
Ὅταν ὁ Ἀναστάς Κύριος προσφέρει τήν εἰρήνη Του, ὅταν ἡ Ἐκκλησία Του διά τῶν λειτουργῶν της μᾶς εὐλογεῖ, ἀπευθύνοντάς μας τό «εἰρήνη πᾶσι», τοῦτο σημαίνει ὅτι ὀφείλουμε οἱ ἄνθρωποι νά εἰρηνεύουμε καί μεταξύ μας. Οἱ ἄλλοι – ὅποιοι κι ἄν εἶναι – γιά μᾶς τούς χριστιανούς δέν εἶναι ἡ κόλασή μας, ὅπως τόλμησε κάποιος νά προφέρει. Εἶναι δημιουργήματα, ὅπως κι ἐμεῖς, τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Εἶναι δικές του ζωντανές εἰκόνες. Ἐπιπλέον, μπορεῖ νά εἶναι καί ὁμόπιστοι ἀδελφοί μας. Γι’ αὐτό καί τούς ἀγαπᾶμε. Καί ἀγαπώντας τους ἀγωνιζόμαστε νά χτίζουμε εἰρηνικές σχέσεις μαζί τους.
Μακριά ἀπό τόν ἀναστάντα Κύριο πραγματική εἰρήνη δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει. Χωρίς τό Εὐαγγέλιό Του, τήν ἀγάπη πού ἐμπνέει καί τή δικαιοσύνη πού ἀπαιτεῖ, εἶναι ἀδύνατο νά εἰρηνεύουμε οἱ ἄνθρωποι ἀνάμεσά μας καί τά ἔθνη μεταξύ τους.
Προσφιλέστατοι ἀδελφοί μου,
Πάσχα σήμερα! Ἡ κλητή καί ἁγία ἡμέρα τῆς Ἀνάστασεως τοῦ Κυρίου μας.
Ὅπως τότε ὁ Ἰησοῦς «ἦλθεν εἰς τό μέσον» τῶν μαθητῶν Του καί τούς ἀπηύθυνε τό «εἰρήνη ὑμῖν», ἔτσι καί σήμερα. Ὁ ἀναστάς Κύριος ἔρχεται κοντά μας, ἀπευθύνοντας καί σέ μᾶς, στόν κόσμο ὁλόκληρο, τό «εἰρήνη ὑμῖν»· τό «εἰρήνη πᾶσι»!
Σέ μᾶς ἐναπόκειται νά ἐγκολπωθοῦμε τό μήνυμά Του, τήν εἰρήνη πού χαρίζει ἡ ἔνδοξη Ἀνάστασή Του. Καί νά εἰρηνεύουμε. Νά εἰρηνεύουμε ἀδιάκοπα μέσα μας καί γύρω μας μέ τή χάρη καί τό μέγα ἔλεός Του.
Χριστός ἀνέστη!
Εἰρήνη πᾶσι!
Μέ θερμές πασχάλιες εὐχές
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Κηφισίας, Ἀμαρουσίου, Ὠρωποῦ καὶ Μαραθῶνος Κύριλλος
