Κυριακή 28 Ιουνίου 2026

Απόστολος Κυριακής Δ΄ Ματθαίου, Ρωμ. στ’ 18–23.

Αγαπητοί μου Χριστιανοί,             

Το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα από την προς Ρωμαίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου (Ρωμ. στ΄ 18–23) μάς θέτει ενώπιον δύο δρόμων· της δουλείας της αμαρτίας και της ελευθερίας του Θεού. Ο Απόστολος διακηρύσσει· «ἐλευθερωθέντες δὲ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας, ἐδουλώθητε τῇ δικαιοσύνῃ». Παράδοξος λόγος για τα μέτρα του κόσμου· πώς είναι δυνατόν η δουλεία να γεννά ελευθερία; Και όμως, αυτό είναι το μυστήριο της εν Χριστώ ζωής.

Ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να ζει αυτόνομα, αλλά για να ζει εν κοινωνία με τον Θεό. Όταν απομακρύνεται από το φως του Θεού, δεν γίνεται ελεύθερος· γίνεται δέσμιος των παθών του. Ο φιλήδονος γίνεται δούλος της ηδονής, ο φιλάργυρος του χρήματος, ο φιλόδοξος της κενοδοξίας. Γι’ αυτό ο Απόστολος ρωτά· «τίνα οὖν καρπὸν εἴχετε τότε;». Ποιός καρπός γεννιέται από την αμαρτία; Ντροπή, κενότητα, πνευματικός θάνατος.

Ο Μέγας Βασίλειος, ερμηνεύοντας την πνευματική αυτή κατάσταση, λέγει ότι «ἡ ἁμαρτία οὐκ ἔχει φύσιν, ἀλλὰ γίνεται ἐκ τῆς ῥᾳθυμίας τῆς ψυχῆς». Δηλαδή, το κακό δεν δημιουργήθηκε από τον Θεό· γεννιέται όταν η ψυχή απομακρύνεται από τη ζωοποιό Χάρη. Και όπως το σκοτάδι δεν έχει αυθύπαρκτη ύπαρξη αλλά είναι απουσία φωτός, έτσι και η αμαρτία είναι απουσία Θεού.

Ο Παύλος μάς καλεί να γίνουμε «δοῦλοι τῆς δικαιοσύνης εἰς ἁγιασμόν». Ο αγιασμός δεν είναι μία ηθική βελτίωση, ούτε μία εξωτερική ευπρέπεια. Είναι η μεταμόρφωση του ανθρώπου διά της Χάριτος. Ο Μέγας Βασίλειος γράφει χαρακτηριστικά· «ὁ τῷ Θεῷ πλησιάζων φωτὶ περιλάμπεται». Όσο ο άνθρωπος πλησιάζει τον Θεό, τόσο φωτίζεται, καθαρίζεται, γίνεται πραγματικά ελεύθερος.

Και σήμερα, αδελφοί μου, ζούμε σε μία κοινωνία που μιλά διαρκώς για «δικαιώματα» και «ελευθερίες», αλλά συχνά λησμονεί την εσωτερική ελευθερία. Πολλοί νομίζουν ότι ελευθερία σημαίνει να κάνει κανείς ό,τι θέλει. Όμως η ανεξέλεγκτη επιθυμία δεν γεννά ζωή· γεννά σύγχυση, μοναξιά, φόβο. Βλέπουμε ανθρώπους βυθισμένους στην κατάθλιψη, στο άγχος, στην απελπισία, παρά την τεχνολογική πρόοδο και την υλική άνεση. Διότι η ψυχή χωρίς τον Θεό μένει πεινασμένη.

Η Εκκλησία δεν περιορίζει τον άνθρωπο· τον θεραπεύει. Οι εντολές του Θεού δεν είναι δεσμά, αλλά φάρμακα ζωής. Όπως λέγει ο Μέγας Βασίλειος, «ἡ ἀρετὴ ἐστὶν ὁμοίωσις Θεῷ κατὰ τὸ δυνατόν». Ο χριστιανός δεν αγωνίζεται απλώς για να γίνει «καλός», αλλά για να γίνει κατοικητήριο της θείας Χάριτος.

Και το αποστολικό ανάγνωσμα κορυφώνεται με τον συγκλονιστικό λόγο· «τὰ γὰρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος, τὸ δὲ χάρισμα τοῦ Θεοῦ ζωὴ αἰώνιος». Η αμαρτία πληρώνει μισθό: τον θάνατο. Ο Θεός όμως δεν δίδει μισθό· δίδει χάρισμα. Δεν μας σώζει επειδή το αξίζουμε, αλλά επειδή μας αγαπά.

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν σήμερα· τίνος δούλοι είμαστε; Των παθών μας ή του Χριστού; Διότι μόνον όποιος παραδίδεται στον Χριστό γίνεται πραγματικά ελεύθερος. Μόνον όποιος νεκρώνει την αμαρτία γεύεται από τώρα την αιώνιο ζωή.

Μας καλεί, λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί, ο Απόστολος να ξεκινήσουμε να βαδίζουμε στην οδό της εν Χριστώ ελευθερίας, στην οδό του Ευαγγελίου, στην οδό του αγιασμού, στην οδό που κατεύθυνση και στόχο έχει την κατάκτηση της Ουράνιας Βασιλείας. Σε εμάς μένει να ακούσουμε και να δεχτούμε το εφαλτήριο σάλπισμα. Αμήν. Γένοιτο.Μετά πατρικών ευχών

Ο Μητροπολίτης

† Ο Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος Κύριλλος