Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026
Απόστολος Οσίου Θεοδοσίου, Β’ Κορ. δ’ 6–15.
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα από τη Β ́ προς Κορινθίους επιστολή μάς προσφέρει μια από τις βαθύτερες εικόνες της χριστιανικής ζωής: το φως του Θεού που λάμπει μέσα στις καρδιές μας και την ανθρώπινη αδυναμία που γίνεται δοχείο της θείας δυνάμεως. «Ὁ Θεὸς ὁ εἰπών· ἐκ σκότους φῶς λάμψει», γράφει ο Απόστολος Παύλος, «ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν». Δεν είναι απλώς ένα φως νοητό, αλλά η ίδια η παρουσία του Χριστού που φωτίζει τον άνθρωπο, τον ανακαινίζει εκ των έσω και τον οδηγεί στην αλήθεια.
Το φως όμως αυτό δεν κατοικεί σε άφθαρτα σκεύη. Ο Παύλος συνεχίζει: «Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν». Ο άνθρωπος είναι εύθραυστος σαν πήλινο δοχείο· όμως μέσα του κρύβεται ο θησαυρός της χάριτος. Και τούτο γίνεται, λέει ο Απόστολος, «ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν». Ο άνθρωπος πέφτει, κουράζεται, δοκιμάζεται· αλλά το φως του Χριστού δεν σβήνει. Αντίθετα, μέσα από τις θλίψεις αναδεικνύεται η δύναμη του Θεού, και μέσα από τη σταυρική πορεία γεννιέται η ζωή.
Το μυστήριο αυτό, αδελφοί μου, καθίσταται σήμερα πιο ζωντανό με τη μνήμη του Οσίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου, του μεγάλου Πατρός της κοινοβιακής μοναχικής ζωής, προς τιμήν του οποίου αναγινώσκεται το Αποστολικό αυτό ανάγνωσμα. Ο Θεοδόσιος υπήρξε «πήλινο σκεύος» γεμάτο όμως από το φως του Χριστού. Μέσα στην έρημο, στην ησυχία και στην άσκηση, ο Θεοδόσιος ανέδειξε ότι η ανθρώπινη αδυναμία δεν είναι εμπόδιο για τον Θεό· αντίθετα, γίνεται χώρος όπου η χάρη Του ενεργεί θαυμαστά. Πειρασμοί, θλίψεις, ασθένειες, κόποι και αμέτρητες ευθύνες δεν έσβησαν ποτέ το φως αυτό. Μεταμόρφωσε τις καρδιές των ανθρώπων που προσέτρεχαν σε εκείνον, ίδρυσε κοινοβιακές μονές που έγιναν «πόλεις επί όρους» και φανέρωσε ότι ο δρόμος προς τη Βασιλεία περνά μέσα από την αγάπη, την υπομονή και τη θυσία.
Στα λόγια του Αποστόλου Παύλου «πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες» βλέπουμε την πλήρη περιγραφή της ζωής του Οσίου Θεοδοσίου. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, ο Θεοδόσιος βίωνε το Σταυρό όχι ως τιμωρία αλλά ως κλήση σε βαθύτερη αγάπη. Και έτσι εκπληρώθηκε μέσα του ο λόγος που προσθέτει ο Παύλος: «ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκί ἡμῶν». Ο άγιος δεν επιζητεί ανθρώπινη δύναμη ή δόξα· αφήνει τον Χριστό να φανερωθεί μέσα από την ταπείνωση, τη σιωπή και την υπακοή.
Σε αυτό το σημείο ο λόγος του Μεγάλου Βασιλείου έρχεται να φωτίσει το αποστολικό κείμενο. Ο Βασίλειος διδάσκει: «Ἡ ἀσθένεια ἡ ἡμετέρα, ἐὰν θελήσωμεν, γίνεται χώρα τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ». Δεν ζητά από τον άνθρωπο να γίνει κάτι υπεράνθρωπο· τον καλεί να ανοιχθεί στον Θεό, να παραδώσει τη μικρότητά του στη χάρη Του. Και αλλού σημειώνει: «Οὐ τὸ κάμνειν θαυμαστά, ἀλλὰ τὸ καρτερεῖν ἀνδρείως τὰ ἐναντία ἡμᾶς ὁμοιώνει τῷ Χριστῷ». Με άλλα λόγια, δεν αγιαζόμαστε από τα μεγάλα έργα, αλλά από την υπομονή, από τη σταθερή εμπιστοσύνη, από τη σιωπηλή προσφορά.
Και πράγματι, αγαπητοί μου, αυτός είναι ο δρόμος που φωτίζει ο Απόστολος: να μην αποκάμουμε, αλλά να βλέπουμε πίσω από κάθε σταυρό τη δύναμη του Αναστάντος Χριστού. «Ἡ γὰρ παράκλησις ἡμῶν καὶ ἡ ἐνέργεια ὑμῶν, ἐκ τοῦ πλεονάζοντος τῆς πίστεως», λέει ο Παύλος. Εκεί όπου πληθαίνουν οι δοκιμασίες, εκεί πολλαπλασιάζεται και η χάρη του Θεού· και εκεί όπου οι άνθρωποι βλέπουν αδυναμία, ο Θεός αποκαλύπτει τη ζωή Του.
Ο Όσιος Θεοδόσιος, που τιμούμε σήμερα, μάς δείχνει πώς εφαρμόζεται το αποστολικό μήνυμα μέσα στην καθημερινή ζωή. Μάς διδάσκει να δεχόμαστε τη δική μας «οστράκινη» φύση χωρίς φόβο, να μην αποθαρρυνόμαστε από τις πτώσεις μας, αλλά να παραδινόμαστε στην παρουσία του Χριστού που φωτίζει, ενισχύει και ανασταίνει. Μάς καλεί να ζούμε όχι για τον εαυτό μας, αλλά «ἵνα καὶ οἱ ἄλλοι ζωῇ πλεονάσωσι». Η ζωή του ήταν μια διαρκής θυσία, μια πρόσκληση σε ενότητα, σε αγάπη, σε κοινόβιο βίο ως εικόνα της ουράνιας πολιτείας.
Αγαπητοί μου, ο Όσιος Θεοδόσιος είναι ένα πρότυπο ώστε να μας ενισχύει στον αγώνα της πίστεως και να μας διδάσκει την ταπείνωση και την υπομονή. Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο, με τις πρεσβείες του Οσίου, να λάμψει μέσα στις καρδιές μας το δικό Του φως, ώστε μέσα στην αδυναμία μας να φανερωθεί η δύναμή Του, και μέσα από τις καθημερινές μας δοκιμασίες να αναβλύζει η ζωή του Χριστού. Τότε πραγματικά θα μπορέσουμε να πούμε με τον Απόστολο: «Τὰ πάντα δι’ ὑμᾶς», γιατί όλα θα γίνονται προς δόξαν Θεού και προς σωτηρία των αδελφών μας. Αμήν. Γένοιτο.
Μετά πατρικών ευχών
Ο Μητροπολίτης
† Ο Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος Κύριλλος
