Κυριακή 19 Απριλίου 2026
Απόστολος Κυριακής του Αντίπασχα (του Θωμά) Πραξ. ε’ 12– 20.
Αγαπητοί μου Χριστιανοί, Χριστός Ανέστη!
Κάποτε, διδάσκοντας τους Ιουδαίους ο Κύριος, τους έλεγε « ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ τά ἔργα, ἃ ἐγώ ποιῶ, κἀκεῖνος ποιήσει καί μείζονα τούτων ποιήσει». Αυτό βλέπουμε σήμερα να γίνεται με τους αγίους του Κυρίου Αποστόλους. Ακούσαμε τί μας είπαν οι Πράξεις «Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις διὰ δὲ τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά». Σημεία και τέρατα. Δηλαδή, θαύματα, έργα θαυμαστά, που γινόντουσαν με ανθρώπινα χέρια, τα χέρια των αγίων Αποστόλων, αλλά δεν ήταν έργα ανθρώπων, αλλά έργα θαυμαστά του Θεού που προκαλούσαν έκπληξη, θαυμασμό, αλλά και πίστη και ευγνωμοσύνη στον Θεό. Τόσο δε πολλά και θαυμαστά ήταν, ώστε συγγενείς και φίλοι ασθενών να μεταφέρουν από τα σπίτια τους, τους αρρώστους και να τους εκθέτουν στις πλατείες της Ιερουσαλήμ, ώστε, όταν θα περνά από εκεί ο απόστολος Πέτρος να μπορέσει να πέσει και η σκιά του επάνω σε κάποιον εξ αυτών και να θεραπευθεί. Δηλαδή δεν θαυματουργούσε μόνο ο λόγος, ούτε μόνο το χέρι του Αποστόλου. Θαυματουργούσε ακόμη και η σκιά του σώματός του! Ορίστε τα μείζονα έργα, που όπως είπε ο Χριστός θα έκανε κάθε ένας που θα πίστευε σε Αυτόν. Ορίστε και η πίστη που θα προκαλούσαν τα έργα αυτά του πιστού του Κυρίου μαθητού. Εξ αφορμής των θαυμάτων αυτών, όχι μόνον δεν τολμούσε κανείς άπιστος Ιουδαίος να κακοποιήσει τους Αποστόλους, όχι μόνο τους «ἐδόξαζεν ὁ λαός», αλλά και «μᾶλλον προσετίθεντο πιστεύοντες τῷ Κυρίῳ πλήθη ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν». Πίστευαν πλήθη πολλά, άνδρες και γυναίκες, και αύξανε πάρα πολύ ο αριθμός των οπαδών του Χριστού. Θαύματα, λοιπόν, σωματικά, η θεραπεία των ασθενών, και θαύματα ηθικά, η πίστη και μετάνοια των αμαρτωλών, ιδού τα πολλά θαυμαστά έργα των πιστών, των αγίων του Κυρίου μαθητών.
Τα θαύματα αυτά τα πολλά και εκπληκτικά, τα «σημεῖα και τέρατα» όπως τα λένε οι Πράξεις, τα έκαναν και όλοι μαζί οι Απόστολοι, τα έκανε όμως αργότερα, όταν διασκορπίστηκαν για το κήρυγμα και μόνος του ο καθένας. Τώρα όμως στην αρχή αχώριστοι και ενωμένοι ήταν οι Απόστολοι και από κοινού ενεργούσαν την ιεραποστολή. Το σημειώνουν αυτό οι Πράξεις. «Ἦσαν ὁμοθυμαδὸν ἅπαντες ἐν τῇ στοᾷ Σολομῶντος». Η στοά του Σολομώντος ήταν μέρος του Ναού. Εκεί σύχναζε, προ του να σταυρωθεί και αναστηθεί ο Κύριος μαζί τους, για να διδάξει τον λαό. Εκεί συχνάζουν τώρα και οι άγιοι μαθητές του, αχώριστοι, ενωμένοι, όλοι μαζί σε μία πίστη, σε μία και την αυτή αποστολή. Πρώτον να προσευχηθούν. Όλοι μαζί. Και όλοι μαζί να αντλήσουν δύναμη και χάρη στο έργο τους από την προσευχή. Αυτό θα πεί το «ἦσαν ὁμοθυμαδὸν ἅπαντες ἐπί τό αὐτό». Με έναν σκοπό, με μία ψυχή και καρδιά και μία απόφαση να ευαρεστήσουν στον Χριστό, τον Κύριο τους. Και έπειτα αχώριστοι πάλι ψυχικώς και ενωμένοι και με την ίδια θεία δύναμη οπλισμένοι να κηρύξουν και να θαυματουργήσουν, ώστε μία και η αυτή να είναι και να φαίνεται και του κηρύγματος και των θαυμάτων η χάρις, για να είναι άφθονος και πλούσια της αποστολικής τους διακονίας η καρποφορία. Αυτά τα θαυμαστά αποτελέσματα έχει η ενότητα. Και μάλιστα η ενότητα στην προσευχή, το κήρυγμα, στην θεία διδαχή.
Έντονη ιεραποστολή και πλούσια κοινωνική δράση συνδύαζαν και ανέπτυσσαν οι θείοι του Κυρίου Απόστολοι. Ιεραποστολή ήταν το κήρυγμα και η προσευχή. Κοινωνική δράση η θαυματουργία. Δηλαδή η διά των θαυμάτων ίαση και θεραπεία των ασθενών, ώστε να εκλείπουν οι πόνοι και τα βάσανα των πασχόντων ανθρώπων και να ημερεύει, να γίνεται άνετη και ευτυχής η ζωή των ανθρώπων. Ιεραποστολή και δράση κοινωνική. Δηλαδή, ρίζα και καρπός, σπορά και θερισμός, πίστη και έργα, θεωρία και πράξη. Ο θεωρητικός Χριστιανισμός (η πίστη, η προσευχή, το κήρυγμα, η διδαχή) η γενεσιουργός αιτία των έργων των καλών. Και ο πρακτικός Χριστιανισμός, αυτά τα έργα τα καλά, οι καρποί της πίστεως, η αγάπη και η δράση η φιλανθρωπική, που ξεκινά από την πίστη και την προσευχή και την θεία διδαχή. Έτσι έκαναν οι άγιοι Απόστολοι και δικαίωναν την πίστη που κήρυτταν, αποδείκνυαν, ότι όντως θεία θρησκεία είναι ο Χριστιανισμός, η μόνη αληθινή θρησκεία που χορηγεί στον άνθρωπο και την χαρά της ζωής και της ψυχής την σωτηρία. Αυτό καλούμαστε να κάνουμε και όλοι οι σημερινοί Χριστιανοί. Να πιστεύουμε αλλά και να ζούμε την αγία μας θρησκεία. Να διδάσκουμε με τον λόγο μας την πίστη μας. Να παρουσιάζουμε όμως στον βίο μας τους καρπούς της, τα έργα τα καλά, τα έργα της αρετής, της αγάπης, της φιλαδελφίας. Θεωρία και πράξη. Πίστη ζωντανή και έργα θαυμαστά. Κήρυγμα πλούσιο και δράση, πρόνοια κοινωνική. Αυτά και σήμερα και πάντοτε. Αυτό καλούμαστε να κάνουμε και εμείς σήμερα. Να μιμηθούμε το παράδειγμα των Αγίων Αποστόλων, ώστε ο Αναστάς Κύριος να χαριτώνει και την δική μας ζωή. Αμήν. Γένοιτο.
Μετά πατρικών ευχών
Ο Μητροπολίτης
† Ο Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος Κύριλλος
