ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

«Σή­με­ρον τῆς εὐ­δο­κί­ας Θε­οῦ τὸ προ­οί­μι­ον, καὶ τῆς τῶν ἀν­θρώ­πων σω­τη­ρί­ας ἡ προ­κή­ρυ­ξις. Ἐν να­ῶ τοῦ Θε­οῦ τρα­νῶς ἡ Παρ­θέ­νος δεί­κνυ­ται, καὶ τὸν Χρι­στὸν τοῖς πά­σι προ­κα­ταγ­γέλ­λε­ται. Αὐ­τὴ καὶ ἠ­μεῖς με­γα­λο­φώ­νως βο­ή­σω­μεν· Χαῖ­ρε τῆς οἰ­κο­νο­μί­ας τοῦ Κτί­στου ἡ ἐκ­πλή­ρω­σις». 

Μί­α ἀ­πὸ τὶς κυ­ρι­ό­τε­ρες καὶ με­γα­λύ­τε­ρες Θε­ο­μη­το­ρι­κὲς ἑ­ορ­τὲς τοῦ ἔ­τους εἶ­ναι τὰ «Εἰ­σό­δι­α» τῆς Θε­ο­τό­κου. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας τὴν τι­μᾶ στὶς 21 Νο­εμ­βρί­ου, μὲ ἰ­δι­αί­τε­ρη λαμ­πρό­τη­τα. Ἡ ση­μα­σί­α τῆς ἑ­ορ­τῆς αὐ­τῆς εἶ­ναι με­γά­λη καὶ ἱ­ε­ρή. Ἀ­πο­τε­λεῖ τὴν βά­ση καὶ τὴν ἀρ­χὴ γιὰ ὅ­λη τὴν με­τέ­πει­τα ζω­ὴ τῆς Θε­ο­τό­κου.

Ὅ­πως γνω­ρί­ζου­με, ἡ Πα­να­γί­α Θε­ο­τό­κος, γεν­νή­θη­κε ἀ­πὸ γο­νεῖς γη­ραι­ούς, τὸν Ἰ­ω­α­κεὶμ καὶ τὴν Ἄν­να, ποὺ εἶ­χαν πα­ρα­κα­λέ­σει μὲ πο­λὺ πό­νο τὸν Θε­ὸ νὰ τοὺς δώ­ση ἕ­να τέ­κνο καὶ νὰ τὸ ἀ­φι­ε­ρώ­σουν στὸ Να­ό Του. Πραγ­μα­τι­κά, αὐ­τὸ καὶ ἔ­κα­ναν. Ὅ­ταν δη­λα­δὴ ἡ Μα­ρί­α ἔ­γι­νε τρι­ῶν ἐ­τῶν τὴν ἔ­φε­ραν οἱ ἴ­διοι οἱ γο­νεῖς της στὸ Να­ὸ καὶ τὴν πα­ρέ­δω­σαν στὰ χέ­ρια τοῦ Ζα­χα­ρί­α τοῦ ἱ­ε­ρέ­α. Αὐ­τὸς τὴν ἀγ­κα­λί­α­σε, τὴν εὐ­λό­γη­σε καὶ εἶ­πε: «Ἐ­με­γά­λυ­νε ὁ Κύ­ρι­ος τὸ ὀ­νο­μά σου σὲ ὅ­λες τὶς γε­νε­ές. Μὲ σέ­να θὰ εὐ­λο­γη­θοῦν τὰ ἔ­θνη καὶ ὁ Κύ­ρι­ος θὰ λυ­τρώ­ση τοὺς υἱ­οὺς τοῦ Ἰσ­ρα­ήλ». Καὶ ἀ­νέ­βα­σε τὴν τρι­ε­τῆ Μα­ρί­α στὸ ἐ­σω­τε­ρι­κό του θυ­σι­α­στη­ρί­ου, ὅ­που ὁ Θε­ὸς τὴν χα­ρί­τω­σε. Καὶ εὐ­φράν­θη­κε ἡ Πα­να­γί­α καὶ μὲ ἀ­γαλ­λί­α­ση ψυ­χῆς ἐ­σκίρ­τη­σε καὶ ὅ­λοι πνευ­μα­τι­κὰ πα­νη­γύ­ρι­σαν ποὺ ἔ­μει­νε στὸ Να­ὸ τὸν Ἅ­γι­ο, γιὰ νὰ ἁ­γι­α­σθεῖ καὶ νὰ γί­νει ἀρ­γό­τε­ρα ἡ Μη­τέ­ρα τοῦ ἴ­διου του Θε­οῦ. 

ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Στὴν εἰ­κο­νο­γρά­φη­ση τοῦ γε­γο­νό­τος τῶν Εἰ­σο­δί­ων τῆς Θε­ο­τό­κου, βλέ­που­με, στὸ κέν­τρο τὴν Πα­να­γί­α σὰν μι­κρὸ τρι­ε­τὲς κο­ρά­σι­ον, ποὺ ὅ­μως ἔ­χει ὅ­λη τὴν ἱ­ε­ρό­τη­τα τῆς μέλ­λου­σας Μη­τέ­ρας τοῦ Θε­οῦ. Ὁ ἱ­ε­ρέ­ας Ζα­χα­ρί­ας ὁ με­τέ­πει­τα πα­τέ­ρας τοῦ Προ­δρό­μου, ἔ­χει ἀ­κουμ­πή­σει εὐ­λα­βι­κὰ καὶ στορ­γι­κὰ τὸ χέ­ρι τοῦ ἐ­πά­νω στὴν κε­φα­λή της. Τὴν εὐ­λο­γεῖ καὶ τὴν ὑ­πο­δέ­χε­ται στὰ ἅ­γι­α τῶν ἁ­γί­ων, φο­ρών­τας ἐν­δύ­μα­τα λει­τουρ­γι­κὰ καὶ δι­α­κρι­τι­κό της ἱ­ε­ρω­σύ­νης στὴν κε­φα­λή του. Ἡ Πα­να­γί­α στέ­κει μὲ ἱ­ε­ρὴ σι­γὴ ἀ­πέ­ναν­τί του ἔ­χει τὰ χέ­ρια της σὲ στά­ση εὐ­λα­βι­κὴ καὶ συγ­χρό­νως κι­νη­τι­κὴ ἀ­πέ­ναν­τί του, ποὺ δη­λώ­νει τὴν προ­θυ­μί­α καὶ τὴν χα­ρὰ τῆς προ­σε­λεύ­σε­ώς της στὸν Να­ὸ τοῦ Κυ­ρί­ου. Αὐ­τὸ εἶ­ναι τὸ σχέ­δι­ο καὶ τὸ θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ καὶ ἡ προ­αι­ώ­νι­α βου­λή του γιὰ τὴν σω­τη­ρί­α τῶν ἀν­θρώ­πων.

Τὸ ἴ­διο εὐ­λα­βι­κὰ καὶ μὲ ἱ­ε­ρὴ συγ­κί­νη­ση εἰ­κο­νί­ζον­ται καὶ οἱ γέ­ρον­τες γο­νεῖς τῆς Ἰ­ω­α­κεὶμ καὶ Ἄν­να. Τὴν πα­ρα­δί­δουν στὰ χέ­ρια τοῦ Ζα­χα­ρί­α μὲ μί­α κί­νη­ση πο­λὺ ἐκ­φρα­στι­κή, ποὺ δη­λώ­νει τὴν προ­θυ­μί­α τους νὰ ἐκ­πλη­ρώ­σουν τὴν ὑ­πό­σχε­σή τους στὸ Θε­ὸ καὶ νὰ τοῦ ἀ­φι­ε­ρώ­σουν τὸ μο­νά­κρι­βο παι­δί τους, ποὺ τὸ ἀ­πέ­κτη­σαν με­τὰ ἀ­πὸ πολ­λῶν χρό­νων προ­σευ­χὴ καὶ νη­στεί­α καὶ σὲ γῆ­ρας προ­χω­ρη­μέ­νο. Ὅ­μως ἡ ἀ­γά­πη στὸ Θε­ὸ ἐ­πι­σκι­ά­ζει τὰ σπλά­χνα τῆς στορ­γῆς τῆς ἀν­θρώ­πι­νης φύ­σης. Ἔ­χουν στραμ­μέ­να τὰ βλέμ­μα­τά τους στὴν παι­δί­σκη τοὺς Μα­ρί­α, προ­σέ­χον­τας τὴν μὲ πο­λὺ συγ­κί­νη­ση.

Πί­σω τους βλέ­που­με πολ­λὲς νε­ά­νι­δες, νὰ κρα­τοῦν λαμ­πά­δες ἀ­ναμ­μέ­νες καὶ νὰ προ­πέμ­πουν τὴν Πα­να­γί­α ὁ­δη­γών­τας τὴν στὸ Ἱ­ε­ρό, ὅ­που ἔ­μει­νε σὰν πε­ρι­στε­ρὰ ἠ­γι­α­σμέ­νη καὶ ἔ­γι­νε ἡ λαμ­πά­δα τοῦ Θε­οῦ, ἡ κα­τοι­κί­α Του, ὁ να­ός Του, τὸ θυ­σι­α­στή­ρι­ο καὶ ἡ λα­τρεί­α ἡ ζῶ­σα καὶ κα­θα­ρά.

«Ὁ κα­θα­ρώ­τα­τος Να­ὸς τοῦ Σω­τῆ­ρος, ἡ πο­λυ­τί­μη­τος πα­στὰς καὶ Παρ­θέ­νος, τὸ ἱ­ε­ρὸν θη­σαύ­ρι­σμα τῆς δό­ξης τοῦ Θε­οῦ, σή­με­ρον εἰ­σά­γε­ται, ἐν τῷ οἴ­κω Κυ­ρί­ου, τὴν χά­ριν συ­νει­σά­γου­σα, τὴν ἐν Πνεύ­μα­τι Θεί­ω· ἢν ἀ­νυ­μνού­σιν Ἄγ­γε­λοι Θε­οῦ· Αὔ­τη ὑ­πάρ­χει σκη­νὴ ἐ­που­ρά­νι­ος».