Η Πανήγυρις της Παναγίας της "Μυρτιδιωτίσσης" εορτάσθηκε στο ομώνυμο πανηγυρίζον στο Μετόχιο της Ι. Μ. Αγίου Παύλου του Αγ. Όρους στη Σταμάτα Αττικής το διήμερο 23 και 24 Σεπτεμβρίου 2026.
Στον Μέγα Πανηγυρικό Αρχιερατικό Εσπερινό του εορτάζοντος Μετοχίου Παναγίας <<Μυρτιδιωτίσσης>>, της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου του Αγίου Όρους στη Σταμάτα Αττικής χοροστάτησε την Tετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος κ. Κύριλλος. Τον Σεβασμιώτατο πλαισίωσαν ο Μετοχιάρης του Μετοχίου μοναχός Ιωάσαφ, ο Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεώς μας Πανοσ. Αρχιμ. π. Πορφύριος Φραγκάκος, και κληρικοί της ευρύτερης περιοχής της Αττικής.
Στο πέρας των Αποστίχων ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κήρυξε το θείο λόγο. Στη σύντομη προσλαλιά του ανέφερε ότι:<<Ο Άγιος Πρόκλος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, τονίζει ότι σε ολόκληρη την κτίση δεν υπάρχει τίποτε ίσο ή ανώτερο από την Παναγία, μετά βεβαίως τον Ιησού Χριστό. Ολόκληρη η δημιουργία στέκεται με δέος μπροστά στον Θεό: οι άγγελοι Τον υμνούν, τα Σεραφείμ ψάλλουν το «Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος», ο ουρανός, η θάλασσα, ο Ιορδάνης, ο Σινά και όλα τα δημιουργήματα μαρτυρούν τη δύναμη και τη δόξα Του.
Κι όμως, εκείνο που ολόκληρη η κτίση αντιμετωπίζει με φόβο και τρόμο, η Παρθένος Μαρία το δέχθηκε μέσα στην κοιλία της. Ο Θεός Λόγος έγινε άνθρωπος, και η Θεοτόκος Τον κυοφόρησε, Τον γέννησε, Τον γαλούχησε και Τον κράτησε στην αγκαλιά της. Έτσι, το μυστήριο της Ενανθρωπήσεως είναι ταυτόχρονα και το μεγάλο μυστήριο της Θεοτόκου.
Ο Άγιος Βασίλειος Σελευκείας παρουσιάζει με συγκλονιστικό τρόπο το θαύμα αυτό: η Παναγία αναρωτιέται αν θα υπηρετήσει τον Χριστό ως μητέρα ή θα Τον προσκυνήσει ως Θεό. Ο ουρανός είναι ο θρόνος Του, αλλά συγχρόνως ο κόλπος της Παναγίας γίνεται ο τόπος όπου χωρεί ο Αχώρητος. Ολόκληρος ο Χριστός έρχεται στα κάτω, χωρίς να απομακρύνεται από τα άνω.
Γι’ αυτό η Παναγία αποτελεί το καύχημα των παρθένων, το στήριγμα των πιστών, το διάδημα της Εκκλησίας, το χάραγμα της Ορθοδοξίας και το πρότυπο κάθε αρετής. Η μοναδικότητά της δεν βρίσκεται μόνο στην τιμή που της αποδίδουμε, αλλά κυρίως στο γεγονός ότι έγινε Θεοτόκος, η Μητέρα του ενανθρωπήσαντος Θεού.
Το ίδιο μυστήριο, κατά αναλογία, επαναλαμβάνεται και στη Θεία Κοινωνία. Όταν ο άνθρωπος μεταλαμβάνει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, δέχεται μέσα του τον ίδιο Θεό που ολόκληρη η κτίση προσκυνά με δέος. Πρόκειται για ένα μεγάλο και θαυμαστό μυστήριο της θείας συγκαταβάσεως.
Ανάλογα, και στην εσωτερική νοερά προσευχή, η καρδιά του ανθρώπου γίνεται πνευματική μήτρα που δέχεται, κυοφορεί και γεννά μέσα της τον Λόγο του Θεού. Όπως η Παναγία κράτησε μέσα της τον Χριστό, έτσι και ο πιστός καλείται να Τον κρατήσει μέσα στην καρδιά του και να γίνει κατοικητήριο της παρουσίας Του.
Η Θεοτόκος, επομένως, αποτελεί το μεγάλο πρότυπο του ανθρώπου που ενώνεται με τον Θεό. Το μυστήριο της φλεγόμενης αλλά μη κατακαιόμενης βάτου γίνεται εικόνα της Θεοτόκου, αλλά και, κατά αναλογία, της ζωής των Αγίων και κάθε πιστού που αγωνίζεται να ζήσει με τον Χριστό.>>
Κατόπιν, απηύθυνε ευχαριστίες προς την Ιερά Μονή Αγίου Παύλου, τον Καθηγούμενο Αρχιμανδρίτη Παρθένιο και την αδελφότητα, καθώς και προς το μετόχι της Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης στη Σταμάτα, που αποτελεί πνευματική όαση και έναν χώρο όπου οι πιστοί μπορούν να αισθανθούν την πνευματική παράδοση και ευλογία του Αγίου Όρους.
Τέλος, ευχήθηκε η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα να χαρίζει σε όλους δύναμη, υγεία και προστασία, ώστε μέσα στις δυσκολίες της ζωής να παραμένουν ενωμένοι στην πίστη και στην ελπίδα προς τον Χριστό, προσδοκώντας την τελική συνάντηση μαζί Του.
Την κυριώνυμο ημέρα τελέσθηκε ο Όρθρος και η Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Κεράμων κ. Βαρθολομαίου εκ του Οικουμενικού Πατριαρχείου, συμπαραστατουμένου υπό ιερέων και διακόνων.
Το θείο λόγο κήρυξε ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Καλλίνικος Γεωργιάδης.
Στο κήρυγμά του ο π. Καλλίνικος παρουσίασε Παναγία την επικαλουμένη και <<Μυρτιδιώτισσα>>, ως αστείρευτη πηγή ελπίδας και παρηγοριάς για τον άνθρωπο. Η μυρσίνη, που παραμένει πράσινη και ευωδιαστή μέσα στην εναλλαγή των εποχών, συμβολίζει την Παναγία, η οποία παραμένει αμάραντη ρίζα της ελπίδας ακόμη και μέσα στον χειμώνα των θλίψεων και στις δοκιμασίες της ζωής. Η προφητεία του Ησαΐα για τη μυρσίνη παραπέμπει στη μεταμόρφωση της άγονης γης της πτώσεως σε τόπο όπου ανθίζει η Χάρη.
Η Παναγία, ως νέα Εύα, δέχεται ελεύθερα το θέλημα του Θεού και με το «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου» γίνεται συνεργός στο μυστήριο της σωτηρίας. Ο Θεός δεν παραβιάζει την ανθρώπινη ελευθερία, αλλά περιμένει τη συγκατάθεση του ανθρώπου. Με την ελεύθερη αποδοχή της Μαρίας, «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο»: ο άκτιστος Θεός εισέρχεται στην κτιστή πραγματικότητα, ο αχώρητος χωρείται και η Παρθένος γίνεται Θεοτόκος.
Το όνομα «Θεοτόκος», όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, περιλαμβάνει ολόκληρο το μυστήριο της Θείας Οικονομίας. Η Παναγία δεν απομακρύνει ποτέ τον άνθρωπο από τον Χριστό, αλλά πάντοτε τον οδηγεί σε Εκείνον. Το μήνυμα της πανηγύρεως είναι να μην ζητούμε από την Παναγία μόνο να πραγματοποιήσει το δικό μας θέλημα, αλλά να μας βοηθήσει να δεχθούμε και να εφαρμόσουμε το θέλημα του Υιού της.
Η μεγαλύτερη θεραπεία δεν είναι πάντοτε η σωματική. Είναι η θεραπεία της καρδιάς: η μετάνοια, η συγχώρηση, η έξοδος από την απόγνωση, η επιστροφή στην προσευχή, στην εξομολόγηση και στη ζωή της Εκκλησίας. Η Παναγία γνωρίζει τον ανθρώπινο πόνο, επειδή στάθηκε κάτω από τον Σταυρό του Υιού της. Δεν εξαφανίζει πάντοτε αμέσως τον σταυρό της ζωής μας, αλλά στέκεται μαζί μας, ώστε να μην τον σηκώνουμε μόνοι.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη σύνδεση του ιερού μετοχίου με την Αγιορείτικη Πολιτεία και την Ιερά Μονή Αγίου Παύλου, καθώς και στις ευχαριστίες προς τον Καθηγούμενο, τους πατέρες και όλους όσοι συνέβαλαν στην προετοιμασία της πανηγύρεως. Οι κόποι και η διακονία τους προσφέρονται ως θυμίαμα ευάρεστο στον Θεό.
Κατέληξε μάλιστα σε μια πρόσκληση να κρατήσουμε από την Παναγία τη σιωπή, την υπακοή, την καθαρότητα και την καρτερία της κάτω από τον Σταυρό. Όταν η καρδιά μας μοιάζει με έρημο εξαιτίας των θλίψεων, να θυμόμαστε ότι ακόμη και εκεί μπορεί να ανθίσει η «μυρσίνη της ελπίδας», όταν εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας στον Χριστό.
Κλείνοντας απηύθυνε μια προσευχή στην Παναγία την <<Μυρτιδιώτισσα>>, ζητώντας να σκεπάζει τους πονεμένους, να ενισχύει τους ασθενείς, να παρηγορεί τους θλιβομένους, να προστατεύει τις οικογένειες και τα παιδιά, να φυλάσσει τους πατέρες της Μονής και όλους τους διακονούντες το ιερό μετόχιο και να οδηγεί όλους στη χαρά της Βασιλείας του Υιού της.
Τους ύμνους της ιεράς πανηγύρεως απέδωσε άρτια ο χορός των Ιεροψαλτών << Ἐν ψαλτηρίῳ>> που συναποτελείται από καθηγητές και μαθητές του <<Σχολείου Ψαλτικής>>.
