Ἐν Κηφισιᾷ, τῇ 16ῃ Φεβρουαρίου 2026
Πρός
Tούς Εὐλαβεστάτους Ἱερεῖς, Μοναχούς καί Μοναχές
καί τούς εὐσεβεῖς χριστιανούς
τῆς Μητροπολιτικῆς μας Περιφερείας.
Ἀγαπητοί πατέρες καί ἀδελφοί,
«Ἀνέτειλε το ἔαρ τῆς νηστείας, καί τό ἄνθος τῆς μετανοίας, ἁγνίσωμεν οὖν ἑαυτούς ἀδελφοί, ἀπό παντός μολυσμοῦ, τῷ φωτοδότῃ ψάλλοντες, εἴπωμεν, Δόξα σοι μόνε φιλάνθρωπε». (Ἀπόστιχο Ἰδιόμελο. Ἦχος γ'. Τετάρτη ἑσπέρας τῆς Τυρινῆς)
Ἀνέτειλε ἡ ἄνοιξη τῆς νηστείας, ἡ εὐλογημένη περίοδος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, καί μέ αὐτήν ἡ εὐκαιρία γιά κάθαρση καί μεταμόρφωση. Καιρός μετανοίας· καιρός ἐγκρατείας· καιρός μυστικῆς κοινωνίας μετά τοῦ Θεοῦ. Μπροστά μας ἀνοίγεται δρόμος ἀσκήσεως καί προσευχῆς· δρόμος φωτός· πορεία ἀπό τήν σκοτεινή νύχτα τῆς πτώσεως στήν ἑωθινή ἀνατολή τῆς Ἀναστάσεως.
Ἡ ψυχή μοιάζει μέ κῆπο, πού ὁ γεωργός καλεῖται νά καλλιεργήσει. Ἐάν ἀφήσει τή γῆ ἄκαρπη, τά ἀγριόχορτα τῶν παθῶν θά φυτρώνουν καί θά πνίγουν κάθε καλό βλαστάρι. Ἐάν, ὅμως, ποτίσει μέ τά δάκρυα τῆς μετανοίας, ἐάν ἀνασκάψει μέ τήν προσευχή, ἐάν σπείρει σπόρους ἀρετῆς, τότε ὁ κῆπος θά γεμίσει εὐωδιαστά ἄνθη, πού θά προσφέρονται ὡς θυσία εὐπρόσδεκτη στόν Κύριο.
«Καθάρωμεν ἑαυτούς ἀδελφοί» ὡς ἄλλοι προσκυνητές πορευόμενοι πρός τήν Ἁγία Πόλη, ἀποθέτοντες κάθε βάρος πού μᾶς καθηλώνει στή γῆ. Ἄς ἀποτινάξουμε τά δεσμά τῆς φιληδονίας, τῆς ἀκηδίας, τῆς κατακρίσεως. Ἄς τρέξουμε ἐλαφροί τήν ὁδό τῆς ἀρετῆς. Ἄς πλουτίσουμε μέ νηστεία, μέ προσευχή, μέ ἐλεημοσύνη. Ἄς θυμηθοῦμε ὅτι ἡ ἀληθινή νηστεία δέν εἶναι ἁπλῶς ἡ στέρηση τῆς τροφῆς, ἀλλά ἡ κάθαρση καρδίας καί λογισμῶν. Δέν ἀρκεῖ νά μήν τρῶμε, πρέπει νά τρέφουμε. Δέν φθάνει νά μήν κρίνουμε, πρέπει νά συγχωροῦμε. Δέν ἀρκεῖ νά σωπαίνουμε, πρέπει νά προσευχόμαστε.
Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή εἶναι ἡ ἔρημος πού μᾶς ὁδηγεῖ στήν Ἐπαγγελία. Δοκιμάζεται ἡ ὑπομονή, ἐξετάζεται ἡ πίστη, ἀποκαλύπτεται ἡ ἀδυναμία μας. Ἀλλά ὁ Θεός δέν μᾶς ἀφήνει ὀρφανούς. Δίδει τό μάννα τοῦ Λόγου του· προσφέρει τήν δροσιά τῆς Χάριτος· χαρίζει τό φῶς τῆς Ἐκκλησίας, πού φωτίζει τήν ὁδό μας.
Στό τέλος του δρόμου ἡ Ἀνάσταση. Ἡ νίκη τῆς ζωῆς ἐπάνω στόν θάνατο. Ἡ βεβαίωση ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ δέν ἔχει ὅρια. Ὅτι ἡ πτώση δέν εἶναι τελευταία, ἀλλά ὁ ἀγῶνας γιά τήν ἔγερση. Ὅτι ὁ Σταυρός δέν εἶναι ἀπώλεια, ἀλλά ἡ ὁδός πρός τήν δόξα.
Ἀδελφοί, ἄς βαδίσουμε μέ θέρμη, ἄς κρατήσουμε τήν λαμπάδα τῆς πίστεως ἀναμμένη, ἄς προχωρήσουμε μέ θάρρος. Καί, ὅταν φθάσουμε στήν ἡμέρα τῆς Λαμπρῆς, ἄς ἀναφωνήσουμε μέ ὅλη μας τήν ψυχή: «Χριστός Ἀνέστη!»
Καλή καί εὐλογημένη Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
Μέ πολλή ἐν Χριστῷ πατρική ἀγάπη
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Κηφισίας, Ἀμαρουσίου, Ὠρωποῦ καί Μαραθῶνος Κύριλλος