ploigisi h3

bottom neo

 Χριστός Ἀνέστη!

«Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε» (Μάρκ. ιστ΄ 6)

anastasiἈνέτειλε καὶ πάλιν ἡ πανευφρόσυνος ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁλόκληρη ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μεταδίδει τὴ νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐναντίον τοῦ θανάτου. Ἑκατομμύρια στόματα ψάλλουν χαρμόσυνα καὶ μαζὶ θριαμβευτικὰ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη». Μέσα σὲ αὐτὴν τὴν ἀτμόσφαιρα τῆς χαρᾶς ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ, γιὰ μία ἀκόμα φορᾷ, νὰ σταθοῦμε ἐκστατικοὶ μπροστὰ στὸ συγκλονιστικώτερο γεγονὸς τῆς Ἱστορίας καὶ νὰ ζήσουμε μέσα σὲ αὐτὸ τὶς τρεῖς ἀρετὲς ποὺ ἀποτελοῦν τὴν πεμπτουσία τοῦ Χριστιανισμοῦ. Τὴν πίστη, τὴν ἐλπίδα, τὴν ἀγάπη. Γιατί ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα γεγονὸς ποὺ μόνο μὲ τὴν πίστη μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ τὸ καταλάβει. Κι ὅταν τὸ καταλάβει, γεμίζει ἐλπίδα καὶ ζεῖ σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς του τὴν ἀπέραντη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἂν εἶναι ἀλήθεια πὼς οἱ τρεῖς παραπάνω ἀρετὲς ἀντιστοιχοῦν στὶς τρεῖς διαστάσεις τοῦ χρόνου, στὸ παρελθὸν ἡ πίστις, στὸ μέλλον ἡ ἐλπίδα καὶ στὸ παρὸν ἡ ἀγάπη, τότε ἡ Ἀνάσταση, ποὺ τὶς ἐνώνει καὶ τὶς ἀνακεφαλαιώνει, εἶναι ἡ ἴδια ἡ αἰωνιότητα.

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα θαῦμα. Τὸ μεγαλύτερο θαῦμα τῆς Ἱστορίας. Δὲν μπορεῖ νὰ ἐξηγηθεῖ μὲ τὴ λογική, οὔτε νὰ ἀποτελέσει ἀντικείμενο ἐπιστημονικῆς ἔρευνας. Κάθε προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου νὰ πλησιάσει τὸ θαῦμα τοῦτο μὲ τὸ νοῦ εἶναι καταδικασμένη σὲ ἀποτυχία. Μόνο μὲ τὴν πίστη μπορεῖ κανεὶς νὰ εἰσχωρήσει στὸ νόημά του, νὰ γευθεῖ τὴν οὐσία του.

Ἐπιπλέον, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου εἶναι ἕνα γεγονὸς ποὺ πραγματοποιήθηκε μέσα στὴν Ἱστορία, ποὺ διαδραματίσθηκε σὲ ὁρισμένο τόπο, σὲ μία συγκεκριμένη στιγμὴ τοῦ παρελθόντος. Οἱ Ἀπόστολοι τὸ εἶδαν μὲ τὰ μάτια τους, τὸ ψηλάφισαν μὲ τὰ χέρια τους, τὸ κήρυξαν ὡς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης. Ἡ μαρτυρία τους γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι σαφής: «ὃ ἀκηκόαμεν, ὅ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἠμῶν, ὅ ἐθεασάμεθα καὶ αἳ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφισαν... ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν»  (Α΄ Ἰωάν. ιε΄ 14). Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Ἀπόστολοι δὲν προσπάθησαν νὰ ἐξηγήσουν τὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως μὲ τὴ λογική. Πίστεψαν σὲ αὐτό. Τοῦ ἔδωσαν τὴν καρδιά τους. Καὶ ἔγιναν «μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως». Τούτη ἡ μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεως δὲν ἦταν μόνον ὁμολογία γι’ αὐτούς. Ἦταν καὶ μαρτύριο. Μὲ ἄλλα λόγια, ὁμολογία ἐπισφραγισμένη μὲ αἷμα.

Τὸ ὑπερφυσικὸ αὐτὸ γεγονὸς δικαιώνει τὴν σάρκωση καὶ τὴν θυσία τοῦ Χριστοῦ. Ἀποκαθιστᾷ τὸν Θεάνθρωπο στὴ θεϊκή Του δόξα καὶ διὰ τοῦ Θεανθρώπου τὸν ἄνθρωπο στὸ «ἀρχαῖο κάλλος». Ὁ Χριστὸς μὲ τὴν Ἀνάστασή Του νίκησε τὴν ἁμαρτία, τὸν πόνο καὶ τὸ θάνατο. Τούτη ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ εἶναι καὶ νίκη τοῦ ἀνθρώπου, γιατί στὸ πρόσωπό Του ἡ ἀνθρώπινη φύση ἑνώθηκε ὀργανικὰ καὶ ἀδιάσπαστα μὲ τὴ θεϊκή. Χωρὶς τὴν Ἀνάσταση ἡ σάρκωση καὶ ἡ σταυρικὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ θὰ ἔμεναν δίχως λυτρωτικὸ περιεχόμενο γιὰ τὸν ἄνθρωπο.

Ἀπὸ τότε ὡς σήμερα ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ παραμένει στάδιο πίστεως γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Καὶ πρέπει κανεὶς νὰ διασχίσει τοῦτο τὸ στάδιο, νικώντας τὶς ἀμφιβολίες τῆς ψυχρῆς λογικῆς, γιὰ νὰ φτάσει ἀπὸ τὴν ἀναστάσιμη πίστη στὴν ἀναστάσιμη ἐλπίδα, μία ἐλπίδα μὲ νόημα κυρίως ἐσχατολογικό, ποὺ ἀναφέρεται στὴ «διάβαση» ἀπὸ τὸ θάνατο στὴ ζωή, ἀπὸ τὴ φθορὰ στὴν ἀφθαρσία. Μὲ τὴν Ἀνάσταση ὁ θάνατος ἔχασε τὴν καταλυτική του δύναμη. Δὲν εἶναι πιὰ τέρμα. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐρωτᾷ θριαμβευτικά: Ποῦ σου, θάνατε, τὸ κέντρον; Ποῦ σου, ᾅδη, τὸ νῖκος;» Καὶ ἀπαντᾷ ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στὸν «Κατηχητικό» του λόγο: «Ἀνέστη Χριστός, καὶ σὺ καταβέβλησαι».

Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ προμήνυμα καὶ μαζὶ ἡ ἐγγύηση τῆς ἀναστάσεως τοῦ ἀνθρώπου. Πλέον ἡ αἰωνιότητα εἶναι ἡ πατρίδα μας καὶ ὁ Θεὸς τὸ τέρμα καὶ ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας. Γεννιώμαστε, γιὰ νὰ πεθάνουμε, καὶ πεθαίνουμε, γιὰ νὰ ζήσουμε· αὐτὴ εἶναι ἡ πορεία μας στὸν κόσμο.

Χριστὸς Ἀνέστη!

γκάρδιος Εχέτης σας πρός τόν ναστάντα Κύριό μας

Μητροπολίτης

Κηφισίας, μαρουσίου καρωπο Κύριλλος

footer
  • Παρασκευή
    21 Σεπτεμβρίου

    Απόδοσις υψώσεως Τιμίου Σταυρού, Κοδράτου αποστόλου, Ιωνά προφήτου


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ